HOMELESS WORLDCUP FOOTBALL

6 uur: slecht nieuws. Zéér slecht nieuws. De 4 met strafblad , waarvoor we nog steeds op het visum aan het wachten waren, hebben een negatieve beslissing gekregen. Danny, Guy, Serge en Pedro kunnen dus uiteindelijk, na een jaar (sommige zelfs nog een pak langer) intensief trainen, zich intensief voorbereiden op de cup, zich administratief in bochten wringen, afspraken maken met naasten, enz. mogen zeker niet mee. De geachte Australische regering zegt sorry, maar regels zijn regels en het feit dat jullie nu niet mee kunnen, daar kunnen we niets aan doen. Blijkbaar geldt het dat als je eenmaal dingen hebt uitgestoken, ook al zijn het ernstige feiten, je niet meer kunt veranderen. Het is een stempel voor het leven.

Na eerst een traan weg geplengd te hebben, moeten we terug naar de realiteit. Dit moest nog meegedeeld worden. Hoe gaan de jongens het oppakken? Natuurlijk zullen ze ontgoocheld zijn. Afspraak om 10 uur met de filmploeg en Gilles in de Borgerhoutse. De 4 "Daltons" worden uitgenodigd. Nog niet goed beseffend wat hun boven het hoofd hangt, worden ze opgehaald. Gilles deelt het verdict mee. Eerst een gecontroleerde kwaadheid, dan en diepe, diepe zucht en dan een sterke emotie. In al hun drama ontstaan er een paar mooie momenten. De mannen en hun partners die zelfs een troostende houding aannemen tav. de aangeslagen medewerkers en hun duidelijk op het hart drukken, dat hun geen schuld treft. Integendeel, de dingen die ze tot nu hebben meegekregen, hadden ze anders nooit gehad.

De geruchten uit "De Cliënt" (nvdr: kapsalon waar het haar van de spelers werd geknipt) zijn van tweede en derde hand. Dus daar gaan we het niet te lang over hebben. Laten we zeggen dat bij een enkeling de woede nog steeds aanwezig was en dat dit leidde tot wat onbegrip, dat de chaos van het begin van de dag ook het einde nog haalde en dat Sulliman zijn haar niet geblondeerd is geworden, onder andere omdat hij voortdurend van de ene kappersstoel naar de andere moest springen, waarschijnlijk voor advies (maar het kan ook zijn om de brandjes te blussen, Sulliman de brandweerman).

Het appel was om 5 uur, maar er werden al mensen vroeger verwacht. Een aantal van de "4 Daltons" (zelf gekozen naam, dus hij kan nog een tijdje mee) hadden afgezegd voor het afscheid, een aantal gingen toch nog komen in de veronderstelling dat er nog meegegaan kon worden naar Diegem voor een overnachting. Misverstandje dat onnodig de spanningen deed verhogen. En alweer worden we op een positieve manier verrast. De gasten bekijken de zaak heel nuchter en begrijpen best dat dit tripje heel weinig zin heeft. Dus wordt er besloten om volledig te gaan voor een sterk afscheid ter plaatse. Chapeau gasten en jullie weten: belofte maakt schuld.

5 uur dus. Het volk komt met mondjesmaat binnen, al dan niet vergezeld van partners of familieleden. Kijk nu, daar is oude bekende Dave, die de afwijzing sportief en begripvol oppakt en ons welgemeend succes wenst. Het gaat je goed Dave en steeds welkom voor de volgende stap in een internationale voetbalcarrière.

De onvermijdelijke filmploeg staat in de onvermijdelijke file, zodat er een onvermijdelijke vertraging opgelopen wordt. De spullen, boven op het gesponsorde materiaal, wordt ingeladen onder het alziende oog van de cameraman. Dan wordt de eerste pow wow georganiseerd (of is dat van het verkeerde werelddeel met de verkeerde autochtonen?) Het gaat wel om de geestesverruimende middelen. Een drughond wordt geleverd door de Noorderburen (die producers toch, hebben ze iets in hun kop, ze gaan er echt voor…) Afspraak voor de fouille: Je kunt nu nog afgeven, vinden we daarna nog iets, onherroepelijk thuis blijven. Hard maar duidelijk, hier hebben we een jaar naartoe gewerkt. Alle bagage die mee moet wordt in het midden van de gang geplaatst en daar komt de Mechelaar met Nederlands accent. Mooi langs de bagage, geen probleem tot even een stopje bij de handbagage. ’t Zal toch niet waar zijn zeker. Alles wordt uit de handbagage gespreid over de gang en een nieuwe wandeling van de hond leidt tot het vermoedelijke besluit: een ouder residu in een meegebrachte zak heeft de hond doen reageren. Oef!!!

Busjes in en na enkele rondjes Borgerhoutsestraat, Kroonstraat, Bleekhofstraat en Provinciestraat (wilde nog eens rijden mannen, dan kunnen we nog een shoot maken van als jullie vertrekken, zeg mannen en nu nog eens … Het levenspad van een "acteur" loopt toch niet altijd over rozen). Eerste stop na 15 minuten in Waarloos voor een snelle hap. Als we zo verder gaan, kan het nog een tijdje duren eer we er zijn.

Diegem. Mannen kunde nu eens naar daar rijden en zo terugkomen? En kan dat dan … nee we zeveren. Eén shoot en het stond er op. We krijgen al wat ervaring.

Inchecken. Staat daar een mooie dame ons aan te spreken om geïnterviewd te worden. Na rijp beraad met de mensen van De MENSEN wordt een gesprek binnen een aantal lijntjes toegestaan. Lucca en Nourdine geven daar een act de présence weer van een dergelijk professionele kwaliteit, dat we vrezen ze kwijt te zijn, een week na de uitzendingen. Een carrière in de filmwereld staat zeker op het toekomstenmenu van beider heren.

Nog een beetje nababbelen en genieten van de 0-1 van Standard en dan bed in. Morgen wordt een lange dag. (en oeps spijtig, maar blijkbaar zijn we in alle drukte vergeten foto’s te maken!)

Vrijdagmorgen worden we allemaal gewekt om 6u in formule 1 hotel te Diegem, vlak bij de luchthaven van Zaventem. Tip: boek nooit een formule1 hotel - veel te vuil en zeer onhygiënisch. Om 6.30u vlug een ontbijt verorberen want om 7u moeten we de bus op naar de luchthaven.. De sfeer inde bus zit er dadelijk goed in. Daar aangekomen worden we reeds opgewacht door de rest van de groep waaronder Gilles en de mensen van het productiehuis.

Nu is het rustig afwachten tot op de borden onze vlucht verschijnt naar Londen om ons aan te melden. Bij aanmelding liep het al mis;er was geen elektronische boeking te vinden van de groep maar na wat gepuzzel en gezoek is het toch in orde gekomen. Iedereen is zonder enige problemen voorbij de grenscontrole en de veiligheid geraakt, wat een opluchting!

Om 9.55 uur zijn we opgestegen richting Londen waar we na een goed uur geland zijn.

Daar viel ons het grote verschil in luchthavencapaciteit heel goed op tegenover Zaventem.

Na aankomst in terminal 4 begon het wachten op de vlucht naar Hong Kong. Tijdens het wachten maakten we reeds kennis met andere teams zoals die van Italie, Portugal, Noorwegen en Finland. Niet iedereen leek zo Homeless als we verwachten. De Italianen leken wel semiprofessionele spelers en gingen resoluut voor de titel.

Om 12.30 uur plaatselijke tijd vertokken we voor een lange vlucht van 12 uur in een zeer goed gevulde Boeing 747.

Iedereen dicht op elkaar geplakt buiten Marein en Nourdine die op ene of andere manier in comfortklasse terecht kwamen.

We hebben ons op die vlucht vooral bezig gehouden met eten, drinken, slapen en tijd verdrijven. Het was wel spijtig dat we op een of andere manier verspreid zaten in het vliegtuig waardoor we minder contact hadden met elkaar. Dit gaan we zeker trachten te vermijden op de terugweg.

Om 8.15u plaatselijke tijd kwamen we eindelijk aan in Hong Kong. Iedereen was zeer opgelucht dat we eindelijk onze benen is serieus konden strekken en van een rookpauze konden genieten.. We moesten allemaal even het vliegtuig verlaten en moesten weer via de douane en de veiligheid passeren. Iedereen met alles in orde buiten Ilse natuurlijk, haar transferkaart was even zoek met paniek bij haar tot gevolg.

En weer wachten geblazen om met hetzelfde vliegtuig onze reisweg verder te zetten, nu rechtstreeks naar Melbourne. Vertrek om 9.45 uur plaatselijke tijd.

De vermoeidheid liet zich gelden en een voor een legden we ons hoofdje neer voor een schoonheidsslaapje. Mede hierdoor leek dit laatste gedeelte van de reis een heel pak korter.

Om 21.30 uur plaatselijke tijd (11.30 uur Belgische tijd) kwamen we eindelijk aan op onze eindbestemming "Melbourne" Iedereen opgelucht en blij dat het ons eindelijk gelukt is na een dik jaar hard voorbereidend werk, daar plukken we nu eindelijk de vruchten van.

Wie kwamen we daar als eersten tegen: de Hollanders natuurlijk. Ook Steve Cromwell, coach van de Nederlanders was erbij. Alles verliep weeral zeer vlot buiten het feit dat er van het productiehuis een deel van hun materiaal in Londen achtergebleven was met het nodige gevloek tot gevolg.

Buiten werden we opgewacht door een vertegenwoordigster van de HWC. Na de noodzakelijke nicotinepauze voor de rokers en het verbroederen met de Finnen en de Nederlanders vertrokken we per bus naar het hotel in het centrum van Melbourne.

Na het verdelen van de kamers bleek er van een jetlag voorlopig geen sprake….. we trokken de stad in op zoek naar Federation Square waar alles te doen zou zijn. Melbourne by night is op het eerste gezicht een aanrader : veel jongeren op stap, veel sfeer, veel zattigheden en een fantastische locatie om te spelen. We mochten dankzij de security al dadelijk het terrein uitproberen wat gretig gedaan werd en goed bevonden werd door onze "specialisten". Op onze toer door de stad kwamen we ook nog de Griekse ploeg tegen en hebben we de Portugese ploeg de weg naar Federation Square gewezen. Na een korte nachtelijke eetpartij keerden we vermoeid maar voldaan terug naar het hotel waar door de meesten dadelijk hun bed opgezocht werd. Het einde van een zeer vermoeiende dag met een welverdiende nachtrust.

Om 8 u deed de wekdienst weer zijn best om ons uit ons bed te krijgen, dat lukte vrij behoorlijk. Eerst alles ingepakt en klaargezet en dan onder stralende zon ontbeten op een terras.

We meenden eerst de bus van 10.30 te nemen maar wat wil je : onze eerste dag en stralend weer, lekker en gezellig en dus werd al vlug besloten om de bus van 13 u te nemen naar de universiteit waar we de rest van het tornooi zouden blijven slapen. Het hoofdgebouw van de universiteit is opgetrokken in typische oud Engelse bouwstijl wat een zekere charme aan het complex geeft.

Eerste taak daar was ons inschrijven voor de kamers en ja hoor er liep wat mis. 4 Leden hadden voorlopig geen kamer maar ze beloofden ons dat dit later op de dag opgelost zou zijn. Daarna moesten we ons elders gaan inschrijven bij de leiding van het toernooi.

Er werden ons 2 TLO’s (Team Liason Officer), Sachi en Elise, toegewezen voor de duur van het toernooi. Zij zijn steeds bij het team om ons te gidsen en om ons bij te staan als we vragen en/of opmerkingen zouden hebben.

Vervolgens werd er ons een 1^e lunchpakket aangeboden en we mochten nog een pakje kledij gaan ophalen. Dit "pakje" bleek wel een heel groot pak te zijn, schoeisel op maat en voor iedereen een voetbal inbegrepen. Wij waren natuurlijk met z’n allen zeer verheugd, we hadden wel "iets" verwacht maar dit overtrof onze stoutste dromen. Meest gehoorde commentaar achteraf : "Hoe krijgen we dit allemaal mee terug?"

Daarna was het tijd om een foto te laten nemen voor op onze individuele badge welke we heel het tornooi goed zichtbaar moeten dragen. We hadden nog wat tijd over en er werd besloten om een korte, zeer lichte training te geven waarna we ons avondmaal kregen wat weeral uit een lunchpakket bleek te bestaan.

Daarna hebben we eerst ons gerief naar de kamers gebracht en werd het stilaan tijd om naar de openingsceremonie en de loting te gaan. Op het plein voor het gebouw was er een echt feestgebeuren gaande van ploegen die hun liederen scandeerden en danspasjes maakten. Dit werkte natuurlijk zeer aanstekelijk op andere ploegen. Wij lieten ons ook niet onbetuigd en deden duchtig mee.

Het officiële en 2^e gedeelte vond binnen plaats. Op het podium gaf een rasechte Aboriginal het beste van zichzelf met zijn typische muziek. Dit was echt prachtig om horen.Lucca ging er helemaal in op.

Na de nodige klassieke speeches werden we nog getrakteerd op een mooi staaltje acrobatie door jongeren en een optreden in echte Aboriginal traditie met de nodige beschilderingen, instrumenten en dansen. Toen was HET hoogtepunt van de avond aangebroken, de loting van de ploegen in hun reeksen. Wij werden uitgeloot in reeks 5 met de ploegen van : Schotland (huidig wereldkampioen),Afghanistan, Mexico,Zimbabwe en Kroatië.

Na de loting brak er onder leiding van een sexy Braziliaanse salsagroep een leuk dansfeestje uit.

Het einde van dit feest bleek ook ons einde van deze dag in te leiden. We kropen lekker onder de wol in onze eigen kamers.

Allemaal gewekt om 7u en om 7.3Ou zaten we samen gezellig te ontbijten. Rond 9u kwam onze TLO aan met nog wat praktische uitleg en tips en werd het stilletjes aan tijd om ons naar de bus te begeven voor de openingsparade in het centrum van Melbourne. In de bus zat de sfeer er natuurlijk weer goed in er werden weer vele leuke korte liedjes gezongen en gescandeerd.

Om stipt 12.05 u vertrok de parade en alle ploegen werden zeer enthousiast begroet door de mensen die langs het parcours stonden toe te kijken. De parade eindigde op Federation Square, waar het toernooi zou plaatsvinden.

Na weer de nodige klassieke toespraken werd om 13.45 u het startschot gegeven voor de eerste wedstrijd tussen het gastland Australië en Oostenrijk en is het WHC officieel van start gegaan. Uitslag 0-3 voor Oostenrijk.

We besloten tot 16 u naar de wedstrijden te blijven kijken waarna we een boottocht op de rivier de Yarra zouden maken.

Onze bootskapitein bleek een zeer humoristische kerel te zijn en al snel bleek dat onder de bruggen doorvaren millimeter werk was. Tijdens de boottocht passeerden alle gekende Nederlandstalige schlagers en Chiro-liederen de revue. We gaven het beste van onszelf en zongen uit volle borst: de lichtjes van de Schelde, het Ploplied, de zon zien zakken, Ciske de rat, een eigen huis een plek onder de zon en nog zoveel meer.

Na dan ook een zeer gezellige boottocht van 2 u kwamen we weer aan bij Federation Square. We namen de tram terug naar de universiteit en werd het tijd voor ons eerste warme maaltijd (eindelijk).

Velen bleken achteraf bekaf en kropen daarna direct onder de wol maar Sven, Lucca, Diana en Marc doken nog de nacht in met een Australische verbroedering Voor de verslaggevers van dienst bleek de laatste gesignaleerde deze dag een echte verdwaalde Walibi te zijn en dit zelfs voor de deur van onze slaapvertrekken. Het wordt weer een korte nacht : ontbijt morgen om 7.30u. en einde van dit verslag om 00.18u

Geen D-day maar M-day, Melbourne day. Vandaag stonden de 1e wedstrijden van onze ploeg op het programma en zouden we zien of we er klaar voor waren. De dag begon zoals elke andere : ontbijt om 7.30. Sulliman en Gilles wilden echter niets aan het toeval overlaten, er werd na het ontbijt dan ook nog een opwarmingstraining ingericht. Ook de waarden waarvoor we als ploeg staan werden nogmaals in de verf gezet. We gaan in de 1^e plaats voor respect zowel naar elkaar toe maar ook naar de tegenstander, de scheidsrechter, het publiek, de 900 vrijwilligers,de HWC, kortom naar iedereen.

Na de training vertrokken we samen met onze TLO rond 11.30 per tram naar de stadions. We moesten op tijd aanwezig zijn om alles rond te krijgen. Het middagmaal werd zoals altijd daar geserveerd en Nourdine en Lucca moesten nog langs de medische keuring passeren voor opgelapt te worden. Veel fitte spelers schoten er dus in feite niet meer over.

Na dit alles hadden we nog tijd om onze collega’s wat aan te moedigen. We keken achtereenvolgens naar wedstrijden van Engeland en Finland, 2 landen die al hoog in ons

verbroederingsklassement staan aangeschreven. We probeerden "de wave" in te zetten, zongen en dansten en zorgden dus gelijk al voor een goede sfeer.

Na de wedstrijd van de Finnen was het hoog tijd om af te zakken naar Melbourne Cort, plaats van onze eerste wedstrijd tegen Afghanistan. Eerst nog snel een intervieuwke meepikken voor het VRT-journaal en dan klaarmaken voor onze 1^e wedstrijd.

Het was o zo graaf om ons op dit terrein te zien staan, het volkslied te horen en alles waar we voor gewerkt hebben "echt" te zien beginnen. En toch in al het enthousiasme werden de achterblijvers niet vergeten. We hingen een truitje van één van hen achter het doel en zullen dit ook steeds blijven doen, iedereen wordt mee betrokken.

De wedstrijd was een geweldige ervaring. We verloren sportief gezien niet onverwacht met 12,13,14 of misschien zelfs 15-2 maar wonnen uiteindelijk de wedstrijd voor onszelf. We stonden er als een ploeg en iedereen is er steeds voor blijven gaan, ondanks de sterkere tegenstand. We scoorden dus zelfs 2 keer. De 1^e Belgische goal werd gemaakt door Diana.. De andere goal was voor Lucca na een schitterende inrol van Nourdine.

Iedereen genoot, we verbroederden na afloop met de tegenstander en kregen een luid applaus van het publiek. Super.

Maar er volgde nog een 2^de wedstrijd. Eerst was er echter nog tijd voor nu een radio- interview nu met SBS, de Australische connectie van VT4. Daarna moesten we weer aan de slag, ditmaal tegen Mexico en we werden nog straffer….

Het werd de Nourdine game, hij scoorde zijn eerste 3 doelpunten in deze HWC en vooral de 1^e was een pareltje, een magistraal hakje vloerde de keeper van Mexico : "goal of the day".

We verloren uiteindelijk wel met 9-3 maar dat was bijzaak. En dat ondanks de schitterende prestaties van Marc met de "safe of the day". Iedereen stond er dus als een team en had super gespeeld maar wat nog steeds belangrijk was, we toonden respect naar iedereen en dat zag ook het publiek. Ze trakteerden ons na afloop met een grote ovatie: The Belgian team thanks Melbourne.

Natuurlijk moest dit alles gevierd worden en achteraf genoten we dan ook allen samen van een welverdiend pintje of een colaatje, de sfeer zat er goed in.

Terug op de universiteit werden we dan ook nog door velen gefeliciteerd….Wat wil een Belg nog meer? Spelen tegen Schotland, de wereldkampioen, op Federation Square misschien? Of hopen dat de tribunes volgeraken met iedereen die de Belgen wil aanmoedigen wegens hun globale sportiviteit en houding. Dat alles begint morgen…..

The day after…… het supergevoel waar we gisteren mee eindigde sloeg afgelopen nacht om. Nourdine had enorm veel pijn aan zijn knie. De dokter werd opgeroepen en het werd iedereen al direct duidelijk dat Nourdine waarschijnlijk vandaag niet zou spelen. Hij kreeg een afspraak om 9.15 bij de sportarts op Federation Square.

Na het ontbijt vertrokken we dan ook dadelijk naar het stadion, we moesten immers ook nog wereldkampioen Schotland bekampen. Het was de 1^e wedstrijd vandaag op het hoofdterrein gelegen aan Federation Square.

Het verdikt van de sportarts was onverbiddelijk, geen Nourdine vandaag op het terrein. Het is zelfs niet zeker of hij nog verder in actie zal kunnen komen tijdens dit toernooi. Na overleg met de groep beslisten we om een beschikbare speler van de reserveploeg op te trommelen om onze duivels te versterken. De eer was weggelegd voor Patrick, een Australische Nieuw-Zeelander…

Om 11 was het dan zover, zonder Nourdine traden we aan tegen Schotland in het prachtige stadion van Federation Square dat, ondanks het vroege beginuur toch al redelijk volgelopen was.

We verloren met 12-1 tegen de wereldkampioen, Diana was weer onze schutter van dienst. We hadden ons in ieder geval weer geamuseerd en de Schotten waren supersympathieke tegenstanders, achteraf was het weer samen feest.

Daarna dienden we ons al direct richting Melbourne stadion te begeven waar we de volgende partij tegen Zimbabwe moesten afwerken. We hadden Zimbabwe daarvoor nog net aan het werk gezien en hadden onze kelen voor hen schor geschreeuwd in hen wedstrijd tegen Afghanistan. Bleek dit een vergissing van formaat….

We werden afgemaakt, niet enkel op voetbalvlak (20-0) maar vooral door het gebrek aan respect van de tegenstander én hun supporters. Gelukkig werden we steeds ondersteund door een groot aantal andere ploegen en mensen die het volop voor onze Duivels opnemen. Vooral van de Grieken en De Finnen kunnen we al zeggen dat ze volop tot onze fanclub behoren..

Nadat de emotie van deze wedstrijd weggespoeld was zakten we af naar de spelersruimte om te genieten van ons middagmaal. We hadden hiervoor tijd tot 15.00u want dan stond er een bezoek aan "The old Melbourne Goal" op het programma, een oude gevangenis waar onder andere Ned Kelly opgehangen werd.

In deze gevangenis werden we getrakteerd op een echte rondleiding, kwamen we meer te weten over de terdoodveroordeling van Ned Kelly en legden we, speciaal voor Pedro, één van onze achterblijvers, bloemen neer op de plaats waar Ned opgehangen werd. Pedro wou deze plaats immers absoluut bezoeken en is een grote bewonderaar van Ned.

Na dit bezoek trokken we terug naar de Universiteit en was het tijd om ons op te frissen. Er stond immers nog een Aussie BBQ op het programma. De BBQ vond plaats in een park,op wandelafstand van de universiteit. We hebben er goed gegeten en ons vooral goed geamuseerd. Er was van alles ingericht maar het spelen met een supergrote en superzware voetbal bracht hilarische taferelen met zich mee. Het werd dus weer een geslaagde avond.

We wachten nu nog enkel met spanning af wat de dag morgen brengt want tot op dit moment (23.57) staat de trekking voor de volgende ronde van HWC nog niet op het net. We verwachten wel dat we morgen minstens 2x zullen moeten spelen...We zien wel

Bedenkingen

het is hier nu donderdagmiddag, binnen een uurtje spelen we weer, ik heb al geen stem meer van t roepen voor ons team!! ondertussen hebben we ook al een record op onze naam staan: de meeste tegengoalen (ge moet in iets goed zijn!!!) Maar de spirit zit nog steeds super, iedereen kent het belgisch team en we krijgen van iedereen steun!!! Dat is echt heel mooi, onze gasten genieten met volle teugen en dat is toch het belangrijkste nietwaar? Ergens hopen we toch om is een match te winnen, maar ik vrees er echt voor. Spijtig... Voor de gasten zou dat echt de kers op de taart zijn. Deze namiddag spelen we tegen de Finnen, dat zijn echt hun beste maten, ze zijn superblij!!! Duim voor ons dat we de fairplaycup winnen, dat zou de allermooiste beloning zijn, daar zijn ze allemaal zo hard hun best voor aan het doen. Ze blijven goedgezind, geven elke match handen aan de tegenstander, blijven beleefd tegen de scheidsrechter... Ik hoop echt dat we deze spirit kunnen volhouden! Ik kan het niet genoeg zeggen: ik ben echt trots op mijn (ons) team!!! En op mijn collega`s, t is hard werken, maar we blijven ervoor gaan.

Vandaag begon de 2^e ronde van het toernooi. We werden onderverdeeld in een groep met Ethiopië, Tsjechië, Siërra Leonne en onze vrienden van Finland. Maar we hadden geluk. Onze eerste wedstrijd begon pas om 16.40u en dus hadden we nog genoeg tijd om een uitstap te plannen. En wat doet een mens als hij in een stad zit gelegen aan de zee….juist naar de zee gaan. De bestemming werd Saint Kilda en het bezoek was zeker de moeite waard. Er werd lekker gerelaxt en gespeeld op het strand, we deden een terrasje en we wandelden door een leuke winkelstraat.

Om 14.00uur vertrokken we echter naar Federation Square daar het stilaan tijd werd om onze tegenstanders van Siërra Leonne eens deftig tussen de ogen te kijken. En we geloofden onze ogen niet… Naast het veld verscheen er een supergroot spandoek ter ere van Lucca, gemaakt door onze locale fans.

De wedstrijd kon absoluut niet meer stuk. We verloren uiteindelijk met 10-4 en speelden een heel leuke wedstrijd. Sven scoorde ter ere van Claudia en Danny en Nourdine, die toch terug opgelapt was, scoorde ook 2 keer. Na afloop weer een leuke verbroedering en het HWC feest ging weer door.

En dat het voor ons een feest was bleek nog maar eens toen Mel Young, de stichter van de HWC, na deze wedstrijd een bezoekje bracht aan onze spelers om hen verder te steunen in dit toernooi en hen te feliciteren voor het respect dat ze al toonden naar anderen toe.

Veel tijd voor Mel Young was er niet want om 18 uur moesten we weer aan de slag en deze keer zelfs tegen onze Finse vrienden. We probeerden een geheim wapen Marc wou absoluut als veldspeler het terrein op wegens de aanwezigheid van Anne, een blonde supersympathieke Finse schone. Sven nam zijn plaats in de goal in maar het mocht allemaal niet baten. We verloren met 11-0 ondanks toch wel een sterke prestatie van onze 2^e doelman.

Achteraf zaten we wel duidelijk met een dipje. Juist tegen de Finnen wilden we immers absoluut iets laten zien en het sloeg allemaal wat tegen. Veel tijd om stil te blijven staan was er echter niet. Na een kort drankintermezzo was het moment aangebroken om nog eens "live" contact met het thuisfront te hebben. Pedro, Carola, Danny en Claudia : super bedankt dat jullie er waren, het deed ons deugd voor jullie terug te zien en terug te horen. We vergeten jullie hier absoluut niet!

Na dit alles sloten we de dag in stijl af. We werden door de filmcrew uitgenodigd op een etentje met zicht op de wolkenkrabbers van Melbourne. Zalig gewoon en heel lekker. Iedereen genoot en tevreden keerden we, wel nog later dan anders, terug naar de universiteit.

Daar kwamen we dan nog net te weten dat we morgen om 11uur reeds moeten spelen…het moet weer lukken…..

Bedenkingen

Vandaag gaan we weten of we wereldkampioen worden. Om één uur spelen we tegen de Zweden. Die hebben ook nog niet verloren.
Bedankt trouwens voor alle leuke reacties. Ook wij genieten er van.
Trouwens, kampioen worden. Zijn we het al niet een klein beetje?

Of ik had ook “Goede Tijden,slechte tijden” als titel kunnen gebruiken. Na de emotionele avond in het restaurant en vooral bij de webcam (die gasten zagen er goed uit, we love you),kwamen we gisteren dus nog te weten dat we ’s anderendaags om 11 u moesten spelen: In the pitch van Federation Square!!!! Het hoofdpodium. Niet te geloven. Wij dus vanmorgen goed op tijd naar de binnenstad.

Wisten jullie trouwens dat we ondertussen een tent hebben afgehuurd in Melbourne? In het midden van het voetbalcomplex hebben we een tent, zo groot als die van De Pleingroep gewoon ingepalmd.

De drank is er niet echt goed, het eten is afwezig, alleen de zakken ijs zijn er op temperatuur. Je kan er zoveel van krijgen als je wil. En dan die massages. Er zijn daar van die Aziatische masseuses, gouden handen hebben ze. Ze kneden én kennen ondertussen elke Belgische spier op een dermate professionele wijze (veel betrokkenheid, maar met de nodige afstand).

Alleen de naam van de tent vinden we wat mislukt: “Medical centre”, Belgian centre zou een beter woord geweest zijn... Trouwens op het laatst zagen ze er ons niet meer graag, omdat we met te velen waren. Hebben ze daar een buitenwipster gezet, een intaker, maar dan eerder naar buiten.

Vier tafels hebben ze er en daar lagen 4 Belgen op. En er werd door ons ook onmiddellijk besteld voor nà de 1^ematch. Jongens, dat belooft.

Eerste wedstrijd tegen Ethiopië. Gelijk opgaande strijd. Zou het ons dan toch een keertje gaan lukken? Helaas. Tot 2-2 konden we mee, maar dan zakte de moed weer in de schoenen en het eindigt zoals altijd. Veel te veel punten tegen. We hadden gisteren trouwens de kaap van de 100 tegendoelpunten overschreden. Wie zou de records trouwens bijhouden?

Na de wedstrijd dus weer naar de gereserveerde ziekenboog, dan rondhangen tot 13 u. Daarna dan terug op het hoofdveld tegen Tsjechië. Zouden die ons een eerste puntje gunnen? Vergeet het. De belangen zijn hier te groot. Buiten dat niet veel nieuws, tot ze onze keeper weer eens tegen de pols schoten. Een klein beetje commedia del arte? Geloof het niet. Even langs de gehuurde tent en dan naar het ziekenhuis voor foto’s. Joepie, we gaan op ziekenhuisbezoek.!!!

Wist je trouwens waarom Mark niet op de foto stond die je terug kan vinden bij de voorstelling van het Belgische team? Hij zat op de Spoed. Niet getreurd. De foto van Brasschaat? Op de Spoed. In Melbourne op vrijdagnamiddag? Op de Spoed.

Na de spoed waren we net op tijd terug om Coach Sulliman aan te moedigen tijdens de coachenwedstrijd. En die liet me daar een show zien …. 15 goals op zijn eentje. En dan heeft hij zich nog ingehouden.? En wij maar elke match zeggen tegen de andere coaches : rustig met onze ploeg jongens, maak ze niet af. Allez met zo een trainer zo laag scoren. Onbegrijpelijk.

Nog een tussendoortje : Toen we naar het terrein liepen waar Suliman zijn wedstrijd ging spelen, kwamen we een groep tegen van mensen die omringd waren door politie en First Aid. En in het middelpunt zat Ilse van de filmcrew.

Zij was foto’s aan het trekken van Sulliman. Ze kreeg een bal tegen het fototoestel, dat op zijn beurt de neus van Ilse toucheert. Dus weer een stel Belgen naar de spoed. Blijkbaar niets gebroken, maar Ilse houdt er toch een lichte hersenschudding aan over. Ze moet rusten. En is dat dan net niet een van de dingen die deze energieke meid niet kan?

Luc Marreinen, Luc en de Marreinen. De Luccen en Marreinen? Sulliman en Gilles… en dan hebben we het vandaag nog niet gehad over Shahi, maar Shahi is een ander verhaal. Dat zien we morgen dan wel weer.

Gezien het fantastisch resultaat van onze duivels speelden we vandaag om de INSP Networking cup samen met Malawi, Canada, Cambodia en Zweden. De eerste wedstrijd was op Yarra pitch tegen Zweden en de winnaar werd beloond met een plaats in de halve finale tegen Malawi. Voor de verliezer was het toernooi afgelopen.

Alles werd dan ook tot in de puntjes voorbereid. Reservekeeper Stikke (Sven) werd vooraf apart getraind en onze pleintent werd nogmaals afgehuurd voor de wedstrijd. Nourdine werd opgelapt maar Diana en Marc bleven in deze lappenmand steken.

Om 13u begonnen we eraan en het moet gezegd, we speelden een dijk van een wedstrijd. Het 1^e doelpunt werd gescoord door…België. We leiden aan de rust met liefst 4-1. Alles liep op wieltjes tot 2 minuten van het einde. Bij een 6-4 voorsprong was de benzine helemaal op en kropen we als sputterende kangoeroes verder tot aan de meet. We haalden het net niet, geklopt op diezelfde meet door een strafschop op 20 seconden van het einde. Het mocht niet zijn, such is life…. Het officiële toernooi was dus voor ons afgelopen.

Nourdine had zich zo hard gegeven dat er zelfs even een dokter aan te pas moest komen en dat hij weggebracht werd naar het Belgian Centre : de combinatie van pijn, emotie, teleurstelling en spanning was er even te veel aan.

Maar niet getreurd, we hebben al een fantastisch toernooi achter de rug, we zijn overal geliefd, de supporters staan nog steeds achter ons en de Belgen zouden geen Belgen zijn als we ons hoofd zouden lieten hangen.

Elk nadeel heeft een voordeel, de gasten konden nu genieten van een vrije namiddag : sommigen gingen de stad in, andere op stap met hun locale fanclub, anderen bleven op de HWC wedstrijden van hun favoriete ploegen bekijken.

Om 18.30 was het opnieuw verzamelen blazen. We trokken met z’n allen naar de Rialto Towers, 55 verdiepingen hoog, voor een fantastisch zicht op Melbourne. Ook het gastoptreden van Sinterklaas Gilles en Pietje Sulliman kon daar op de nodige bijval rekenen.

We kregen trouwens nog een extra cadeautje : morgen kunnen we toch nog een wedstrijd spelen tegen de Australische reservenploeg. Just for fun, helemaal zoals we het graag hebben.

Terug op de Universiteit sloot de lokale pizzaman onze dag af. Het tripje naar de Towers duurde iets langer dan gepland en de BBQ die voorzien was bleek al lang uitgedoofd. We hebben het ons extra laten smaken

Een managersvergadering zonder managers is als een coachesvergadering zonder coaches. Vertrek richting Federation Square met horten en stoten

Eén van de teammanagers (we gaan het onder ons houden wie) was zijn team kwijt, gewoon omdat er niemand in de rokersruimte zat. Zou de vermoeidheid dan toch toegeslagen hebben?

Maar nog net op tijd voor de laatste match tegen de “Reserve Aussies”. Eigenlijk stonden de jongens die ons de ganse tijd ondersteund hadden nu als tegenstander tegenover ons. Wij hadden twee extra troeven: Claudia en Serge. We hadden deze twee de hele tijd achter de hand gehouden als coaches en hebben ze de laatste wedstrijd toch nog voor de leeuwen gesmeten. Eén van de teammanagers (die hadden we toch te veel) en de gekwetste kapitein Nourdine namen de plaats van de coaches in. En dat bleek een toverformule. Dat we daar niet eerder opgekomen zijn. 9-3 voor België. Serge en Claudia swingden op het veld alsof het een samba was. Lucca, die onder de naam van Pedro speelde en de herrezen Diana, groeiden boven hun kunnen uit en scoorden dat het lief was. Het afscheid van het tornooi was in volle euforie. Ieder kreeg een medaille en een schaal, waar onze plaats op stond. En die schaal die blinkt even mooi als die van de eerste. Een volle tribune vol dolenthousiasten van over de hele wereld … Dit maken we nooit nog mee. Ook al staan we er volgend jaar weer, die eerste keer is onvergetelijk. Zoals er ergens in een artikel staat: zijn het niet de beste spelers, het zijn de grootste entertainers.

Vol van emoties drijft ieder op een wolk over Federation Square. Er is geen tijd om te gaan shoppen, we moeten nog naar die ploeg, want daar zit nog een vriend van mij. En dan kunnen we nog snel naar de die, want daar krijg ik nog een t-shirt van. Na de lunch nog even langs dedie, en dan daar nog, mannen we hebben nog veel te doen.

Tot het genoeg is en het been van Nourdine in een verschrikkelijke kramp schiet en alle emoties hem te veel wordt. Taxi naar huis en de kapitein moet bekomen. Weten jullie trouwens dat de officiële fotograaf Nourdine aan het zoeken was voor een foto van zijn Bycicle-kicks voor op de frontpagina van de website 2009? Helaas het is hem niet meer gegund. Het kaarsje is uit.

Afghanistan wordt wereldkampioen door Rusland te verslaan in de finale met 5 – 4. De schitterende beker wordt overhandigd onder een spetterend applaus van gans Federation Square.

Daarna iedereen vlug naar het feest in het spelersdorp op de universiteit. Daar werd eten uitgedeeld en begon men aan de uitreiking van nog individuele bekers en de beker van de fair play. En daar zijn we wel heel benieuwd naar. Alle spelers troepen samen wanneer we aan de fairplay-beker toe zijn. Hier hebben we lang op gewacht. En …

ZOEK HET MAANDAG MAAR UIT MAAR LOOP EENS LANGS MARC, DE KEEPER MET DE GEKWETSTE VLEUGEL.

Slaap zacht en droom met ons van al hetgeen we deze week hebben meegemaakt. We zijn er gewoon kapot van.

Eric: onze reporter die uitgeroepen wordt als de snelste inVALLER van het tornooi

Sven of Stekke: de duivel doet al, die de wedstrijden van zijn leven heeft gespeeld en nu eigenlijk wacht op een professionele doorbraak. Wie durft? Maar we verwittigen de managers. Hij gaat niét goedkoop zijn

Diana: de vrouw die haar mannetje heeft gestaan, heeft leren omgaan met haar kwaadheid en uitgegroeid is tot een prachtmeid. Het interview dat ze heeft afgeleverd was sterk.

Nourdine: die dringend naar de tandarts moet, want voortdurend op zijn tanden heeft moeten bijten om niet in de oude gewoontes te vervallen, maar uitgegroeid is tot een stralende persoonlijkheid.

Big Marc: de keeper die zijn schietkraam met man en macht heeft verdedigd, maar niet onderuit wou. Tot hij uiteindelijk toch is neergegaan en een bezoekje aflegde aan de lokale “All Saints”. De scheidsrechters hebben dit zeer kunnen appreciëren.

Crazy Lucca: de man die van de term publieksspeler een nieuwe plaats in het team heeft gemaakt. Voortaan speelt men een wedstrijd met één man meer: de publieksspeler. Als de wind goed staat zweeft hij vanzelf naar België Moe maar voldaan, zee moe maar zeer voldaan, pokkemoe maar pokke … ’t is al goe

Vandaag is de dag van het grote vertrek. Alle naties verlaten het pand. De laatste wenken, hugs, kussen en T-shirts worden uitgewisseld. De laatste adressen worden geschreven. De laatste "no worries, mate. It was nice to have you here, mate. Have a good trip home, mate"

Inpakken en wegwezen? Niks van. We hebben nog een spetterend avontuur voor de boeg. Er was gekozen om de laatste dag te gaan surfen. Met een dikke pull aan en rillend van de koude, leek dit op dat moment nog niet zo evident, maar we hadden niet … oh nee, daar mag ik niets over zeggen. Mediageheim. Weten jullie trouwens al of er een beker is? En of er iemand iets individueels heeft gewonnen? Ondertussen zal het wel zo ver zijn, zeker.

Dus op weg naar de Great Ocean Road. Links weg van Melbourne, op zoek naar de kust. Maar we moesten toch ook een paar van die speciale inlandse dieren zien. Alhoewel Lucca al gefascineerd was door zo veel zwarte koeien, Nourdine stelde dat het wel eens stieren zouden kunnen zijn en Sulliman bij het zien van zoveel schapen zich ineens herinnerde dat het vandaag offerfeest was, waren het niet deze dieren die we zochten.

Even buiten Torquay ligt een golfterrein. Daar hadden ze gras- en mestmachines, die bij ons eerder gekend waren als kangoeroes. Allemaal wilde dieren, die nu net even gezapig in het zonnetje lagen, zoals Tony die van de lieve mensen een persoonlijke halsband had gekregen met zijn naam op. Anders konden ze gevaarlijk uit de hoek komen, werd verteld, vooral als de mannetjes wilden paren. Het ging hier trouwens over de South Australian Grey Kangarou, voor de specialisten.

Lunch aan de beach. Op meeuwen voederen staat een geldboete. Toch gedaan. Op naar de surfingschool. Daar kregen we allemaal een wetsuit aangemeten. Nou ja aangemeten, een aantal dikbuikige exemplaren onder ons hebben nog kramp van het zich in het pak wringen. Volgens mij heeft Eric bij het uitkleden zijn trainingspak er gewoon over aangedaan en knipt hij er zich in België wel uit.

Dan mochten we er met de surfplank onder de arm (ook de korte armpjes, Luc) vandoor richting Ocean. Na enkele duidelijke instructies en een degelijke technische proef allen het water in en proberen. Gilles (fuck, die had gewoon verzwegen dat hij eigenlijk Belgisch Kampioen surfen is bij gebrek aan tegenstand), Sulliman (maar ja die man kan ook alles, wat ne coach) en de Stekke (maar die is al uitgeroepen tot assistent hulp keepercoach, als hij geen contract krijgt van den Antwerp als verdediger) waren er snel mee weg. Maar ook de rest werd geroemd om hun moed en doorzettingsvermogen. Ze hadden trouwens dààr een beker moeten voor geven op de Worldcup, iets met bravery of zo. Maar dit terzijde.

Vermoeiend man. Maar er waren er die er niet genoeg van kregen. Sulliman zijn we helaas daar kwijt geraakt. Niet uit het water te krijgen en het moet toch ooit ophouden, zeker. We hebben hem nog proberen te lokken met voetbal, we hebben hem proberen te vangen met een lange lijn. We hebben met een longrifle op zijn plank zitten schieten. Niks baatte. Hij had nochtans ook de tekens van Ozzy, onze instructeur van buiten moeten leren. Als de wind goed staat, kan het zijn dat hij nog ergens is aangespoeld en toch nog op tijd voor het vliegtuig arriveert. Nee, nee Samira en kids, we zouden onze favoriete trainer en superpappa nooit achterlaten. Nog wat surfshoppen en dan richting Melbourne.

In Melbourne springt er plots de filmploeg uit de bus aan het hotel, wat toch even voor consternatie zorgde en voor een ongemakkelijk afscheid. Gepakt in snelheid, als het ware. Gelukkig hopten Ilse, Talle en Christophe terug in om nog fatsoenlijk afscheid te nemen aan de unief en kwam Maurice nog aangesneld om mee afscheid te gaan nemen aan de luchthaven en voor de check in met Gilles en TLO Elise te verdwijnen in de nachten van Melbourne. Jef, Maarten en Anne zaten samen op het vliegtuig, en zo kon toch nog de ganse crew eens goed vastgepakt worden.

Een quicky met een grote M later, afscheid nemen van Luc en Miriam, die zich opofferen om de krukken van Nourdine weg te doen en pas twee weken later een vlucht terug hebben (elke reden is goed om vakantie te hebben in Australië, ook een slecht excuus). Toch pinken ze een traantje weg en zullen ze iedereen missen. Dan gaat de grote zilveren poort achter de ploeg dicht en is het avontuur op Australische bodem achter de rug. Wat een land, wat een mensen, wat een belevenis.

PS : De foto’s werden in België ingevoegd, wat trouwens een raar gevoel is moet ik zeggen, maar nogmaals bedankt aan onze journalist voor deze dag. : Luc Martens. Heb nog een dik verdiende vakantie!

Het is mooi geweest maar ook thuiskomen kan mooi zijn. Denken we maar eens aan de fantastische ontvangst die jullie ons allemaal bezorgden. Twee volle bussen supporters die ons terug welkom heten in Zaventem, ook dit is iets dat we nooit zullen vergeten, bedankt allemaal. Zeker bedankt aan Pedro, Guy,Serge en Danny. We moesten jullie achterlaten maar het weerzien deed ook zo veel deugd.

We zullen ook Melbourne nooit vergeten, het was buitengewoon, een stad om van te dromen, onvergetelijk gewoon en een ervaring die we waarschijnlijk nooit meer zullen meemaken. Ook toch in dit laatste verslag een woordje van bewondering naar de organisatie, een voorbeeld voor vele anderen. Alles was prachtig georganiseerd en ondersteund : meer dan 900 vrijwilligers, kleurrijke spelers (je moet bvb de opwarming van de Rwandesen gewoon gezien hebben)en gemaakte vrienden, massa’s toeschouwers,een geweldige infrastructuur (de universiteit, players lounge, medical centre, de voetbaltereinen…)en dat alles in een ongelooflijke sfeer. Als mensen op zoek zijn naar nieuwe vormen van netwerken…..

Iedereen heeft zich ingezet en mede daardoor konden we er als Belgische ploeg het beste van maken. We zijn o zo trots op de steunbetuigingen, de reacties van de organisatie, op het feit dat we vernoemd zijn als "Peoples Favourite" en natuurlijk op de Bravery-cup. Zelfs zo veel jaren later zijn de woorden van Caesar nog toepasselijk: " Van alle Galliërs zijn de Belgen de dappersten". Ze zullen het geweten hebben in Melbourne!

En nu hop naar Milaan toe. De 4 Daltons worden volgens jaar in september uitgenodigd als "special guests" voor de HWC in Milaan. We gaan er voor maar dit keer in nauwe samenwerking met het Steunpunt Algemeen Welzijnswerk en Open Stadion. Het pionierswerk krijgt navolging. Ook minister Anciaux is immers ondertussen overtuigd van de structurele kracht van dit project en steunt financieel de Belgische afvaardiging voor de volgende jaren. Wij, vanuit Antwerpen, zullen er alles aan doen om opnieuw een Antwerpse delegatie op de HWC te krijgen. We gaan er al met 4 naar toe maar hoe meer zielen, hoe meer vreugd!

Maar eerst even rust, even bekomen na een superlange vlucht (het is echt pokke ver!), zien dat we alle bagage terugvinden, alles rustig laten bezinken, grondig evalueren en kijken hoe we dit avontuur naar volgend jaar toe nog beter kunnen maken.

Nogmaals bedankt allemaal. Het is mooi geweest. Al de verslagen en nog meer moois over de Belgische ploeg zijn terug te vinden om de website van de homeless worldcup:

Vanaf april kunnen jullie onze belevenissen van het afgelopen jaar volgen op Eén, een reeks van 8 afleveringen over dit avontuur.

PS: Bij het uitladen vond ik op een briefje nog het volgende : If I sprak Nederlands, you understand toch ook niks!